Lëtzebuerg, mir musse schwätzen. Iwwer Exklusioun

Wisou weder autoritär, nach liberal Approchen d’Léisung fir de Problem vun Heescherei a sozialer Exklusioun sinn.

Wien déi lescht Joeren och nëmmen eng Kéier scho mol kuerz duerch d’Stad getrëppelt ass, deem ass sécher opgefall, datt net wéineg Leit passiv oder aktiv do heeschen, an der Hoffnung, e puer Euro vu Passanten ze kréien. A besonnesch villen – besonnesch haart bierelende – Leit ass och opgefall, datt e Koup vun hinnen an hiren Aen net „lëtzebuergesch“ genuch ausgesinn an dofir als Projektiounsfläch fir friemefeindlech a besonnesch och antiziganistesch Ressentimenter hierhale mussen.

Op dësen demagogeschen Zuch ass elo, passend zur politescher Summerpaus, de Gaston Vogel opgesprong, dee sech an engem oppene Bréif un d’Buergermeeschtesch vun der Stad Lëtzebuerg an engem opgeluedene Language iwwert d’Heescherten opreegt, déi, sou constatéiert hien, „nous viennent, sans aucun contrôle, de la lointaine Roumanie“. Zousätzlech betitelt hien d’Heescherten an deem Bréif als „racaille“, „sinistres individus“, „mendiants dégueulasses, insolents“ an „inqualifiables“. Esou Begrëffer fanne sech vill an de Kommentarer vun de „besuergte Bierger“, déi hirer Mënschefeindlechkeet am Internet fräie Laf loossen. Domat fërdert de Maître Vogel – ob hien dat wëll oder net – d’Entmënschlechung vun den Heescherten a verschaaft als Personnage vum ëffentleche Liewen dem soss duerch an duerch vulgären Internetmob eng gewëssen „intellektuel“ Legitimatioun. Do kann hien elo nach esou vill betounen, en „ami du peuple gitan“ ze sinn. De Stammdësch huet de Köder scho geschléckt an applaudéiert him.

Eng konkret Fuerderung, wéi d’Heescherei an der Stad ze bekämpfe wier, stellt en net op – mä duerch dës vu Veruechtung geprägten Aart a Weis léisst hien en autoritären Usaz duerchblécken. Dat manifestéiert sech natierlech nach méi bei sengen neie Fans an der Union Commerciale de la Ville de Luxembourg, déi no Staatsgewalt lechzen a méi streng Gesetzer géint Heescherei fuerderen. Dat verdierft jo schliisslech d’Geschäft.

Aarmut muss onsiichtbar bleiwen.

Eigentlech sollt eis d’Heescherei jo virun allem eppes verdäitlechen; net just Lëtzebuerg, mä déi ganz Europäesch Unioun, huet e Problem. An dee Problem heescht Aarmut, heescht Exklusioun. Wat esou Law-And-Order-Usätz awer bewierken, ass an éischter Linn déi betraffe Leit aus dem Bléckfeld ze huelen, d’Exklusioun onsiichtbar ze maachen. An et ass och dat, wat dës autoritär Usätz bezwecken: „Sief mengetwegen aarm, mä sief et enzwousch, wou ech dat net muss matkréien.“ Et ass déi typesch Haltung vum lëtzebuerger Spiissbierger, deen nach ni hongereg war an nach ni huet missen dobaussen an der Keelt d’Nuecht verbréngen.

Wa mer awer d’Obdachlosegkeet an d’Aarmut just mat Verbueder aus eisem Bléckfeld verbanen, da verléiert een och séier de Problem selwer aus den Aen – et ass méi e Verdrängungsmechanismus ewéi e Léisungsusaz.

D’Heescherei ignoréieren – (k)eng Alternativ?

Elo kann een awer nach e weideren Usaz ausmaachen, dee sech um aneren Enn vum biergerleche Spektrum ausmaache léisst; et handelt sech dobäi ëm eng liberal, individualistesch Approche, déi ech hei beispillhaft un engem Blogpost vum jonke liberale Blogger Bill Wirtz illustréieren, déi autoritäre staatlechen Agrëffer skeptesch géigeniwwer steet an och op rassistesch Ressentimenter verzicht – de Problem awer dorop reduzéiert, datt Heescherei am beschten doduerch anzegrenze wier, datt een hinnen näischt gëtt; hinne Suen ze ginn, dat géing just Ureizer schafe fir bettelen ze goen. Ob déi puer Euro, déi ee sech an der Groussgaass an op der Plëss esou erheesche kann, et awer wäert wiere, wéi hei ënnerstallt gëtt, sech d’Obdachlosegkeet zum „Liewensstil“ ze maachen, ass éischter zweiwelhaft. Genee wéi déi brutal Hartz-IV-Reformen an Däitschland och net dozou gefouert hunn, datt d’Aarbechtslosegkeet duerch e Mangel u finanziellem Ureiz verschwonne wier.

Domat gëtt och iergendwou ënnerstallt, déi betraffe Leit wiere „selwer schold“ un hirem Schicksal; et wier just d’Konsequenz vu Choixen, déi se bewosst getraff hätten. D’Realitéit ass awer oft méi komplex ewéi Floskele wéi dës:

„Soulaang wéi mir den Heescherten an der Stad Sue ginn, sief dat aus Matleed oder generellem Altruismus, soulaang schafe mir absolut keng raisonnabel Basis fir déi Betraffe fir hire Liewensstil ze änneren. Au contraire, mir motivéieren iwwer dee Wee méi Leit sech an d’Ofhängegkeet anzeloossen.“

Fir sech awer eeschthaft mat Obdachlosegkeet a sozialer Exklusioun ze befaasse, musse mer eis och  mat den Narrativer, der Perspektiv vun de Betraffenen ausenanersetzen. Si beweege sech innerhalb vu gewëssene Kontexter, sozialer, economescher, familiärer Natur, déi zu dëse Schicksaler gefouert hunn. Wien ignoréiert, wat se an dës Situatioun bruecht huet, dee verweigert sech enger dauerhafter Léisung vum Problem.

Mir brauche méi ewéi Almose fir déi Betraffen.

Natierlech ginn Almosen un eenzel Heescherten trotzdem net duer, fir hir Problemer ze léisen; genee sou wéineg awer eng reng Caritas-Politik, déi an éischter Linn op privaten Initiativen a Spende fousst – an domat vun uewen erof gefouert gëtt an ofhänkt vun der Gnod vun de besonnesch Privilegéierte vun eiser Gesellschaft. Villméi muss e gesellschaftlechen a politeschen Effort gemaach gi fir Aarmut an Exklusioun ze reduzéieren a préférablement iergendwa ganz ofzeschafen. Et muss gekuckt gi, wat fir Lächer an eisem sozialen Netz dozou féieren, datt verschidde Leit einfach duerchfalen – a se musse gestoppt ginn. An dofir muss ee sech och mat hire Liewensgeschichte befaassen. A béid beschriwwen Approchen hu gemeinsam, datt se net gewëllt sinn, dat ze maachen.

An dat Allerwichtegst: Mir mussen ewechkomme vun där Prämiss, datt d’Stad iergendwéi nëmmen dem Commerce, deene Räichen, eventuell nach der Mëttelschicht „gehéiert“. Och déi, déi vun der gesellschaftlecher „Mëtt“ ausgegrenzt gi, gehéieren zur Stad an hunn et verdéngt, mat Dignitéit an op Aenhéicht behandelt ze ginn. D’Stad ass och hir Stad an och si musse, bis mer eis endlech serieux mat hire Problemer ausernanergesat hu, vun eppes liewe kënnen.

Flattr this!

Dieser Beitrag wurde unter Gesellschaft, Immigratioun, Lëtzebuerg, Sozialpolitik veröffentlicht. Setze ein Lesezeichen auf den Permalink.

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.